BIAŁKO

Potrzeby białkowe u dziecka składają się z zapotrzebowania na wyrównanie bieżących strat oraz niezbędnej nadwyżki koniecznej do utrzymania przyrostu masy ciała. Ponieważ względny przyrost masy ciała jest największy w pierwszym roku życia, zapotrzebowanie białkowe na 1 kg masy ciała jest w tym okresie życia

największe. U wcześniaka wynosi ono ponad 3 g/kg m.c. Przy podaży doustnej swoiste enzymy przewodu pokarmowego dokonują hydrolizy białek do peptydów i aminokwasów, które poprzez krążenie wrotne dostają się do wątroby, stanowiąc podstawowe „cegiełki” do syntezy własnych białek. W prawidłowej diecie istotna jest nie tylko ilość, ale również skład chemiczny białek.

W skład białka wchodzi 20 różnych aminokwasów, z których 9 nie jest syntetyzowanych przez organizm człowieka. Brak choćby jednego z nich uniemożliwia prawidłową syntezę białka i uzyskanie dodatniego bilansu azotowego. W pełnym odżywianiu pozajelitowym jako źródło aminokwasów stosowano pierwotnie hydrolizaty kazeiny i fibryny, uzyskiwane w ‚wyniku hydrolizy enzymatycznej. Jakkolwiek jest to wartościowe źródło aminokwasów, tylko 60% aminokwasów za-wartych w hydrolizacie występuje w postaci wolnej, a reszta w postaci peptydów, których użyteczność dla organizmu jest wątpliwa. Podczas stosowania hydrolizatów białkowych stosunkowo często obserwuje się hiperamonemię, zwłaszcza u niemowląt otrzymujących większe dawki aminokwasów.

W ostatnich latach coraz powszechniej są stosowane roztwory aminokwasów krystalicznych odznaczające się znacznie większym stopniem czystości chemicznej oraz dokładnie zbilansowanym składem. Aminokwasy są substratem do wytwarzania własnego białka i najkorzystniej byłoby nie traktować ich jako źródła energii w roztworze odżywczym. Aby osiągnąć pełne wykorzystanie podanych aminokwasów, należy na każdy 1 g aminokwasów w roztworze odżywczym podać 6 g glukozy.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.