Chorzy ze złośliwą arytmią komorową

Chorzy ze złośliwą arytmią komorową wymagają diagnostyki i doboru terapii w warunkach szpitalnych, najlepiej w wysokospecjalistycznym ośrodku kardiologicznym. Wykonuje się badania przedstawione w tab. 3.3, które ułatwiają decyzję wyboru terapii. W leczeniu farmakologicznym stosuje się głównie leki klasy III. Leki P-adrenolityczne w monoterapii są skuteczne wówczas, gdy częstoskurcz zależy od wysiłku, stresu, niedokrwienia, nie jest indukowany w badaniu elektrofizjologicznym lub występuje u osoby bez choroby organicznej serca. Na szczególne wyróżnienie zasługuje ich rola w leczeniu chorych z wrodzonym zespołem wydłużonego QT.

Badania wieloośrodkowe ESVEM (1993) wykazały większą skuteczność sotalo- lu niż badanych leków klasy I. Program CASCADE udowodnił z kolei wyższość amiodaronu nad lekami klasy I. Pamiętając o innych omawianych już negatywnych cechach tych leków, za naturalną i rozsądną uznać należy tendencję do preferowania leków klasy III – amiodaronu, sotalolu – oraz intensywne badania nad nowymi lekami tej grupy.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.