Dane te wskazują na potrzebę kontroli

Dane te wskazują na potrzebę kontroli za pomocą wyżej wspomnianych metod dla rokowania i prawidłowego postępowania u chorych z niestabilną dusznicą bolesną. Rodzi się przy tym bardzo ważne pytanie, których chorych z niestabilną

Ryc. 4.4. Schemat leczenia dusznicy bolesnej. Klucz do powzięcia decyzji o leczeniu. dusznicą należy kierować do zabiegu rewaskularyzacji (PTCA, CABG). Czy wszystkich, czy też ściśle wybranych? Na to pytanie dadzą odpowiedź prowadzone aktualnie badania.

Obecnie wiadomo, że do rewaskularyzacji kwalifikują się przede wszystkim chorzy, u których wypadły negatywnie badania kontrolne (test wysiłkowy, badanie izotopowe, monitorowanie metodą Holtera ryc. 4.4). Wprawdzie wyniki badań Luchi i wsp. są mniej optymistyczne, niż można by oczekiwać w ocenie ogólnej przeżywalności chorych z niestabilną dusznicą bolesną, leczonych za-chowawczo i leczonych inwazyjnie, nie stwierdzono istotnych różnic. Gdy porów-nywano chorych z zaburzeniem czynności komory lewej i chorobą trzech naczyń, wówczas wyniki różniły się istotnie na korzyść operowanych. Także grupa CASS osiągnęła podobne wyniki. W badaniach tych śmiertelność wśród chorych z małą objętością wyrzutową (EF<30%) i leczonych farmakologicznie wynosiła ok. 30%, podczas gdy wśród leczonych kardiochirurgicznie (przęsłowanie wieńcowe) tylko ok. 5%. Autorzy sądzą, że być może właśnie poprawa czynności komory lewej u chorych na niestabilną dusznicę bolesną ma decydujące znaczenie dla przeżywalności.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.