Jak kontrolować leczenie przeciwarytmiczne arytmii komorowych?

Metody znajdujące zastosowanie w kontroli terapii przeciwarytmicznej przedstawiono w tab. 3.4. Badanie kliniczne (wywiad i badanie fizykalne) pozwala stwierdzić poprawę subiektywną, jeśli leczony jest chory z arytmią objawową. Należy skupić uwagę na pojawieniu się pozasercowych objawów niepożądanych, niewydolności serca oraz proarytmii. Niewydolność serca występuje częściej u osób z chorobą strukturalną serca, istniejącą dysfunkcją komory lewej, a także wcześniejszym wywiadem niewydolności. Objawy proarytmii stwierdza się nato-miast z większą częstością u chorych z niemiarowością złośliwą (im bardziej chory wymaga leczenia przeciwarytmicznego, tym bardziej może ono być niebezpieczne), z istotną dysfunkcją komory lewej, zaburzeniami przewodzenia w sercu, zaburzeniami elektrolitowymi, upośledzoną wydolnością nerek. Aby zmniejszyć możliwość powikłań powinno się, szczególnie u chorych z grupy zwiększonego ryzyka, podejmować leczenie w warunkach szpitalnych. Uwaga ta nie dotyczy większości przypadków terapii lekami (3-adrenolitycznymi.

Monitorowanie stężenia leku potwierdza przede wszystkim, czy chory rzeczywiście stosuje lek (compliance). Oznaczenie stężenia ma ograniczenia, o których, posługując się tą metodą, należy pamiętać. Fakt, że stężenie mieści się w tzw. zakresie terapeutycznym, wcale nie gwarantuje skuteczności przeciwarytmicznej. Należy również pamiętać, że wiele leków ma aktywne metabolity, a oznaczane całkowite stężenie nie odzwierciedla dostatecznie frakcji wolnej, odpowiedzialnej za skutek farmakologiczny. Pomiar stężenia w surowicy ma uznawaną wartość kliniczną w przypadku: prokainamidu, dizopiramidu, lidokainy, amiodaronu i fenytoiny. Badanie ma znaczenie ograniczone przy monitorowaniu terapii: chinidyną, meksyletyną, propafenonem. Należy też pamiętać o kosztach badania.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.