LECZENIE POZOSTAŁYCH NADKOMOROWYCH ZABURZEŃ RYTMU SERCA

Najczęstszą formą częstoskurczu nadkomorowego jest częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym, mającym u tych chorych dwoistną budowę (droga szybka i wolna). Na rycinie 3.4 przedstawiono zasady leczenia takiego częstoskurczu. Często wstępne leczenie niefannakologiczne jest skuteczne. Jednak przedłużający się częstoskurcz bywa powodem hospitalizacji. Wskazania do kardiowersji elektrycznej istnieją u chorych z szybkim rytmem, konsekwencjami hemodynamicznymi oraz u osób, które zastosowały już różne środki farmakologiczne. Lekami pierwszego wyboru są werapamil lub adenozyna (niedostępna w Polsce) mające ponad 90% skuteczność. Można zastosować digoksynę, lecz ogranicza ona dalsze bezpieczne wykonanie kardiowersji. Leki p-adrenolityczne powodują umiarowienie u ok. 2/3 chorych.

Napadowy częstoskurcz nadkomorowy wymaga leczenia profilaktycznego tylko wówczas, gdy napady są częste, długotrwałe, źle tolerowane lub częstość rytmu serca w czasie napadu jest duża. Istotne jest usunięcie czynników mogących prowokować częstoskurcz, a także pouczenie chorego, jak samemu w warunkach domowych może przerwać częstoskurcz (próba Valsalvy, łyk zimnego płynu, prowokowanie wymiotów, środek uspokajający, doraźne doustne zastosowanie leku o wcześniej potwierdzonej skuteczności). W długotrwałym leczeniu zapobie-

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.