Leki A- adrenolityczne lub bez leczenia

Wytyczne leczenia arytmii potencjalnie złośliwej, towarzyszącej innym chorobom organicznym serca, są trudniejsze do określenia. Mniejsza częstość występowania tych chorób, brak dużych prób badawczych, mniej pewna wartość markerów ryzyka stosowanych w chorobie niedokrwiennej – to najczęstsze przyczyny tych wątpliwości. W kardiomiopatii rozstrzeniowej stosuje się także leki (3-adrenolityczne, które dają poprawę subiektywną i być może poprawę przeżycia. Należy pamiętać o ich działaniu inotropowo ujemnym i ryzyku nasilenia objawów niewydolności serca. Amiodaron powinien być najpewniej zarezerwowany dla chorych z objawową arytmią, którzy nie tolerują leków P-adrenolitycznych.

W kardiomiopatii przerostowej w 2/3 przypadków zgon jest typu nagłego, a arytmia komorowa powszednia. Chorych o zwiększonym ryzyku charakteryzuje młody wiek, utraty przytomności, wywiad rodzinny nagłego zgonu, a także nieutrwalony częstoskurcz komorowy. Rola prognostyczna uśrednionego EKG wysokiego wzmocnienia jest niepewna, a programowanej stymulacji komór wątpliwa. Nie wykazano, aby leki (3-adrenolityczne, antagoniści wapnia i leki przeciwarytmiczne klasy I zmniejszały ryzyko nagłego zgonu. Wstępne optymistyczne doświadczenia z amiodaronem nie znalazły obiektywnego potwierdzenia.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.