MECHANICZNE WSPOMAGANIE KRĄŻENIA

Niewydolność serca jako pompy, będąca podstawą wstrząsu pochodzenia sercowego, nasuwała od dawna możliwość zastosowania mechanicznego wspomagania krążenia w leczeniu „zespołu małego rzutu”. Chodzi tu zarówno o odciążenie komory lewej, jak i przede wszystkim o poprawę przepływu tkankowego i objętości minutowej serca. Z licznych metod najszersze zastosowanie kliniczne, m.in. z powodu możliwości założenia cewnika przez nakłucie tętnicy udowej, znalazła metoda wspomagania za pomocą kontrapulsacji balonem aortalnym (IABP – Intra Aortic Baloon Pumping). Polega ona na synchronicznym z pracą serca rozdymaniu i zapadaniu się wprowadzonego do aorty zstępującej cewnika z balonem o pojemności 30-45 ml. Opróżnianie balonu rozpoczyna się z chwilą otwierania zastawek półksiężycowatych aorty, co obniża ciśnienie w aorcie (afterload), stwarzając jakby „podsysanie” krwi z komory. Ułatwia to jej opróżnianie i zmniejsza pracę komory lewej. Efekt ten nazwano „odciążeniem skurczowym” (systolic unloading). Z chwilą zamykania się zastawek aorty balon rozdyma się, dając w okresie rozkurczu dodatkową falę ciśnienia (i przepływu), co stanowi o efekcie tzw. wspomagania rozkurczowego (diastolic, argumentation). Uzyskanie dodatkowej fali przepływu w rozkurczu jest szczególnie korzystne dla przepływu wieńcowego: wykazano istotny wpływ wspomagania zarówno na zmniejszenie ostatecznej strefy martwicy, jak i na przywrócenie kurczliwości strefy okołoza wałowej.

Głównym wskazaniem do kontrapulsacji wewnątrzaortalnej jest utrzymywanie się objawów wstrząsu, pomimo pełnego leczenia farmakologicznego. Metoda ta nie znajduje zastosowania u chorych z tętniakiem aorty, mnogimi zaburzeniami rytmu i niedomykalnością aortalną.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.