Napadowe migotanie przedsionków

Napadowe migotanie przedsionków. Postępowanie z chorym z napadowym migotaniem przedsionków jest często trudne. Należy ustalić i wyeliminować czynniki sprzyjające, jak: kofeina, nikotyna, alkohol, czasem pewne rodzaje żywności. Jeżeli nie znajdujemy obciążającej przyczyny arytmii, to można chorego poinformować o niewinnym charakterze arytmii i że może spokojnie wyczekać do momentu spontanicznego umiarowienia. Jeśli symptomatologia jest znacząca, chory może być hospitalizowany na kilka godzin. Kardiowersję elektryczną wykonuje się tylko u chorych z poważnymi objawami lub zaburzeniami hemodynamicznymi. Przeważnie podaje się leki zwalniające częstość pobudzeń komór, jak leki |3-adrenolityczne, werapamil lub digoksynę. Można brać pod uwagę kardiowersję farmakologiczną, stosując np. propafenon lub chinidynę. Chinidyny nie powinno się polecać jako leku umiarawiającego w warunkach ambulatoryjnych. W terapii profilaktycznej napadowego migotania przedsionków stosuje się różne leki: glikozydy naparstnicy, werapamil (brak jednoznacznych dowodów takiego działania, dają zmniejszenie stopnia tachyarytmii przy kolejnym nawrocie), dizopiramid, prajmalinę, propafenon, a ostatnio sotalol. Częściej niż uprzednio sięga się też do amiodaronu podawanego w małych dawkach – najczęściej dawka przewlekła wynosi 200 mg. Od kiedy wykazano, że przewlekłe stosowanie chinidyny także w arytmiach nadkomorowych zwiększa śmiertelność, bardzo ograniczono wskazania do jej przewlekłego stosowania. Z podobnych względów nie stosuje się flekainidu, który można użyć wyjątkowo w przypadkach bardzo opornych bez równoczesnej znaczącej choroby organicznej serca.

Ostatnio podano w wątpliwość zagrożenie zatorowością osób z napadowym migotaniem przedsionków. W zależności od współistniejących czynników ryzyka zatorowości wymagają oni przynajmniej profilaktyki kwasem acetylosalicylowym (300-325 mg/24 h).

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.