Niektóre z antagonistów wapnia

Niektóre z antagonistów wapnia, jak nifedypina i werapamil, działają także na mięśnie gładkie tętnic poprzez hamowanie wpływu przezbłonowego wapnia i zmniejszenie ich tonusu. W ten sposób leki te rozszerzają nie tylko tętniczki, lecz także większe tętnice nasierdziowe. Poprawia to dopływ krwi do mięśnia ser-cowego i zwiększa zaopatrzenie w tlen, bez obawy „podkradania” w obszarach dotkniętych niedokrwieniem. Poprawa następuje jednak tylko tam, gdzie tętnice są zdolne do rozszerzenia.

Ostatnie badania badaczy duńskich (Davit II) oraz włoskich (A. Maseri) i amerykańskich (A. H. Gradman) skłaniają do ponownego przychylnego spojrzenia na antagonistów wapnia w terapii przewlekłej. Badania duńskie wykazały korzystne działanie werapamilu u chorych z zawałem „non Q”, u których w objawach klinicznych często dominuje spazm naczyniowy. Otóż u tych chorych leczonych werapamilem stwierdzono zmniejszenie śmiertelności i większych incydentów wieńcowych. Natomiast badacze włoscy i amerykańscy wykazali wyraźne zmniejszenie (u ok. 80% chorych) epizodów bólowych i niemego niedokrwienia u chorych z odmianą dusznicy Prinzmetala, bez nasi- lania w trakcie leczenia niewydolności serca, co wcześniej obserwowano przy stosowaniu nifedypiny.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.