Leki A- adrenolityczne lub bez leczenia

Wytyczne leczenia arytmii potencjalnie złośliwej, towarzyszącej innym chorobom organicznym serca, są trudniejsze do określenia. Mniejsza częstość występowania tych chorób, brak dużych prób badawczych, mniej pewna wartość markerów ryzyka stosowanych w chorobie niedokrwiennej – to najczęstsze przyczyny tych wątpliwości. W kardiomiopatii rozstrzeniowej stosuje się także leki (3-adrenolityczne, które dają poprawę subiektywną i być może poprawę przeżycia. Należy pamiętać o ich działaniu inotropowo ujemnym i ryzyku nasilenia objawów niewydolności serca. Amiodaron powinien być najpewniej zarezerwowany dla chorych z objawową arytmią, którzy nie tolerują leków P-adrenolitycznych.

Read more »

Leki P-adrenolityczne

Leki P-adrenolityczne. Kilkudziesięcioletnie doświadczenie z lekami (3-adrenoli- tycznymi dało przekonywające dowody o ich dużej wartości w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Skutki kliniczne, których można oczekiwać po zastosowaniu tych leków w leczeniu stabilnej dusznicy bolesnej, to zmniejszenie częstości oraz nasilenia bólów wieńcowych, zmniejszenie incydentów niemego niedokrwienia, obniżenie ciśnienia tętniczego, a także działanie przeciwarytmiczne (tab. 4.2). Wszystkie te działania są przede wszystkim spowodowane blokowaniem wpływu amin katecholowych na niedokrwiony mięsień sercowy.

Read more »

Z punktu widzenia klinicznego

Z punktu widzenia klinicznego działanie antagonistów wapnia u chorych z dusznicą typu „wariant angina” można określić następującymi właściwościami:

– 1) zmniejszenie częstości i ciężkości napadów dusznicy bolesnej,

– 2) zmniejszenie zapotrzebowania na używanie nitrogliceryny,

– 3) lepsza tolerancja wysiłku,

– 4) poprawa zapisu EKG – zmniejszenie cech niedokrwienia,

Read more »

Aby wyodrębnić chorych z objawami

Aby wyodrębnić chorych z objawami najbardziej zbliżonymi do arytmii złośliwej, można wykonać nieinwazyjne i inwazyjne badania pomocnicze przedstawione w tab. 3.3. Są to testy szczególnie przydatne do klasyfikacji osób z chorobą niedokrwienną serca. Badanie holterowskie pozwala określić nie tylko rodzaj zaburzeń rytmu, lecz także wykazać obecność incydentów niedokrwiennych (przeważnie nieme) oraz obniżenie parametrów określających zmienność rytmu zatokowego, świadczące o istniejących zaburzeniach funkcji układu wegeta-tywnego. Test wysiłkowy nie tylko umożliwia ocenę wydolności wieńcowej, lecz także zaburzeń rytmu zależnych od wysiłku lub niedokrwienia.

Read more »

Chorzy z ostrym zawałem serca

Chorzy z ostrym zawałem serca, nie spełniający wyżej opisanych kryteriów do interwencji, ale z uniesionym odcinkiem ST, wymagają leczenia trombolitycznego. W rachubę wchodzą głównie 2 leki – streptokinaza (SK) i tkankowy aktywator plazminogenu (t-PA).

W celu uzyskania działania trombolitycznego streptokinazę podaje się w dawce – 1 500 000 j. w ciągu 60 min w stałym wlewie dożylnym. Następnie podaje się heparynę 50-100 mg i.v. i dalej we wlewie przeciętnie 10 mg/h, co najmniej przez dobę, tak aby czas krzepnięcia wydłużyć 2-2,5 raza. Równocześnie należy rozpocząć podawanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 80-160 mg/24 h.

Read more »

Powtarzana 24-godzinna rejestracja EKG

Powtarzana 24-godzinna rejestracja EKG metodą Holtera (badanie wyjściowe i powtarzane w czasie terapii przeciwarytmicznej) jest metodą pozwalającą określić skuteczność działania leku (jego zdolność supresji ekstrasystolii komorowych) oraz możliwość pogorszenia arytmii. Zazwyczaj wstępna ocena leku pozwala przewidywać jego dalszą skuteczność wówczas, gdy liczba dobowa ekstrasystolii komorowych zmniejsza się o 70-80%, a par o 80-90% i nieutrwalo- nego częstoskurczu komorowego o 90-100%. Na proarytmię wskazuje co najmniej 4-krotne zwiększenie ekstrasystolii komorowych lub 10-krotne form zwielokrotnionych. Oczywiście największą wymowę ma stwierdzenie w czasie obserwacji klinicznej lub badania holterowskiego nowego częstoskurczu komorowego.

Read more »

Dane te wskazują na potrzebę kontroli

Dane te wskazują na potrzebę kontroli za pomocą wyżej wspomnianych metod dla rokowania i prawidłowego postępowania u chorych z niestabilną dusznicą bolesną. Rodzi się przy tym bardzo ważne pytanie, których chorych z niestabilną

Ryc. 4.4. Schemat leczenia dusznicy bolesnej. Klucz do powzięcia decyzji o leczeniu. dusznicą należy kierować do zabiegu rewaskularyzacji (PTCA, CABG). Czy wszystkich, czy też ściśle wybranych? Na to pytanie dadzą odpowiedź prowadzone aktualnie badania.

Read more »

Designed by WordPress.