W przewlekłym leczeniu dusznicy

Inną trudną sprawą, związaną ze strategią terapii przerywanej, może być zaostrzenie objawów bólowych pod koniec przerwy w dawkowaniu, w porównaniu z okresem sprzed terapii. Zjawisko to jest określane mianem „efektu godziny zero” (zero-hour effect). Objawy zaostrzenia mogą się manifestować w formie subklinicznej bądź przebiegać w postaci epizodów niemego niedokrwienia. Zastosowanie 24-godzinnego monitorowania EKG może wykazać zarówno kliniczne objawy niewydolności wieńcowej, jak i epizody niemego niedokrwienia. Tego rodzaju wyniki badań kontrolowanych powinny być wskazaniem do zmiany metody podawania azotanów lub zmiany preparatu. Wystąpienia zjawiska „efektu godziny zero” często udaje się uniknąć przez terapię łączoną z innymi lekami, jak leki P-adrenolityczne lub antagoniści wapnia (ryc. 4.2). Właśnie te leki zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wypełniają przerwy w działaniu azotanów.

Read more »

NIESTABILNA DUSZNICA BOLESNA

Dla niewydolności wieńcowej, określanej jako niestabilna dusznica bolesna (unstable angina pectoris), używa się także innych równoważnych terminów, takich jak: ostra niewydolność wieńcowa (acute coronary insufficiency), zawał zagrażający (preinfarction angina), stan anginoidalny (status anginosus).

Zasadniczymi cechami charakteryzującymi niestabilną dusznicę bolesną, są: nagłe zwiększenie się częstości i ciężkości napadów bólowych u osób ze stabilną dotychczas postacią dusznicy lub wystąpienie silnych, częstych bólów u osób dotychczas nie chorujących na chorobę wieńcową. Bóle występują w spoczynku lub w nocy i trudno poddają się działaniu azotanów. Stany te swoim przebiegiem przypominają ostry zawał serca i często towarzyszy im zmniejszona wydolność komory lewej. W okresie wstępnym rozpoznanie przyczyny przewężającej światło naczynia (skrzeplina, pęknięcie płytki miażdżcowej, kurcz naczynia) jest niemożliwe. Stąd postępowanie musi być wielokierunkowe, podobne jak w zawale serca.

Read more »

ZABURZENIA RYTMU W PRZEBIEGU ZESPOŁU WPW

Zakres arytmii spotykanych w zespole WPW jest szeroki: od łagodnych częstoskurczów nawrotnych do zagrażającego życiu migotania komór.

Najczęstszą arytmią jest ortodromowy nawrotny częstoskurcz przedsionko- wo-komorowy przebiegający z wąskimi zespołami QRS. Rzadką postacią częstoskurczu nawrotnego w tym zespole jest częstoskurcz antydromowy z szerokimi zespołami QRS – trudny do różnicowania z częstoskurczem komorowym. Migotanie lub trzepotanie przedsionków jest stosunkowo częstą arytmią w zespole WPW. U osób z krótką refrakcją drogi dodatkowej może przebiegać ze znaczną tachyarytmią, grożąc przejściem w migotanie komór.

Read more »

Spoczynkowy elektrokardiogram

Nieinwazyjne Inwazyjne Wywiad Badanie elektrofizjologiczne. Badanie fizykalne Elektrokardiogram spoczynkowy wysiłkowy metodą Holtera Stężenie leku w surowicy

Spoczynkowy elektrokardiogram 12-odprowadzeniowy jest prostym i powszechnie dostępnym badaniem, pozwalającym określić wpływ leku przeciw- arytmicznego na czynność węzła zatokowo-przedsionkowego, przewodzenie oraz repolaryzację. Oczywiście badanie nie dostarcza informacji o skuteczności leku, lecz może wskazywać na jego działanie toksyczne.

Read more »

LECZENIE POZOSTAŁYCH NADKOMOROWYCH ZABURZEŃ RYTMU SERCA

Najczęstszą formą częstoskurczu nadkomorowego jest częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym, mającym u tych chorych dwoistną budowę (droga szybka i wolna). Na rycinie 3.4 przedstawiono zasady leczenia takiego częstoskurczu. Często wstępne leczenie niefannakologiczne jest skuteczne. Jednak przedłużający się częstoskurcz bywa powodem hospitalizacji. Wskazania do kardiowersji elektrycznej istnieją u chorych z szybkim rytmem, konsekwencjami hemodynamicznymi oraz u osób, które zastosowały już różne środki farmakologiczne. Lekami pierwszego wyboru są werapamil lub adenozyna (niedostępna w Polsce) mające ponad 90% skuteczność. Można zastosować digoksynę, lecz ogranicza ona dalsze bezpieczne wykonanie kardiowersji. Leki p-adrenolityczne powodują umiarowienie u ok. 2/3 chorych.

Read more »

Tolerancja azotanów

Tolerancja azotanów może się rozwijać w różnym czasie od początku ich stosowania nieraz już po 12 h wlewu dożylnego nitrogliceryny obserwowano brak istotnej reakcji na lek. Na podstawie współczesnej wiedzy, opartej na obserwacjach klinicznych i badaniach doświadczalnych, należy przyjąć, że w przewlekłym leczeniu ambulatoryjnym powinny być stosowane nieco dłuższe niż 8 h przerwy wolne od azotanów, aby utrzymać zdolność reagowania układu sercowo-naczy- niowego na te leki.

Read more »

Korzystne wyniki stosowania terapii fibrynolitycznej

Korzystne wyniki stosowania terapii fibrynolitycznej w ostrym zawale serca mają swoje dowody w dużych badaniach międzynarodowych (GISSI-2, ISIS-3, GUSTO). Znaczna część autorów uważa, że podobne korzyści płyną z tego leczenia w niestabilnej dusznicy bolesnej. Duże badania międzynarodowe, w któ-rych uczestniczyło kilkadziesiąt szpitali, dowodzą, że stosowanie w dusznicy niestabilnej tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA – 1,75 mg/kg mc.) przyczyniło się do częstego udrożnienia przewężeń, ocenianego na podstawie kontroli angiograficznej w 18 i 48 h od jego zastosowania.

Read more »

Designed by WordPress.