Powszechne profilaktyczne stosowanie lidokainy jest

Problemem, po dzień dzisiejszy kontrowersyjnym, jest sposób leczenia ekstrasy- stolii komorowej (przedwczesnego pobudzenia komorowego). Niemiarowość ta występuje w zasadzie u wszystkich chorych ze świeżym zawałem. Rejestracja EKG metodą Holtera, prowadzona już w erze leczenia trombolitycznego, wskazuje na istnienie nieutrwalonego częstoskurczu komorowego (minimum 3 lub więcej pobudzeń w serii, lecz nie dłużej niż 30 s) nawet u 80% chorych. Koncepcja leczenia arytmii ostrzegającej (mnogie, wielokształtne, R na T i repetycje) o ryzyku wystąpienia migotania komór nie wytrzymała próby czasu, gdyż często nie wyprzedza ona migotania komór.

Powszechne profilaktyczne stosowanie lidokainy jest coraz częściej krytykowane. Współczesne leczenie zawału (leczenie trombolityczne, wczesne stosowanie leków (i-adrenolitycznych, podawanie soli magnezu i potasu, azotanów, kwasu acetylosalicylowego) spowodowało zmniejszenie występowania migotania komór z rejestrowanych w latach 70. 5-10% do poniżej 5%, a nawet – według bardziej optymistycznych statystyk – do poniżej 1%. Lidokaina jest lekiem zmniejszającym częstość pojawiania się migotania komór, ale w dwóch niezależnych analizach udowodniono, że wpływała ona niekorzystnie na ogólną śmiertelność w leczonej grupie. Dlatego słuszne wydaje się ograniczenie wskazań do stosowania lidokainy przede wszystkim do grup chorych z arytmią symptomatyczną lub istotnie zakłócającą hemodynamikę oraz chorych z utrwalonym częstoskurczem komorowym (trwający powyżej 30 s lub powodujący istotne zaburzenia hemodynamiczne – utrwalony częstoskurcz komorowy). Profilaktyczne jej podawanie może być uzasadnione w warunkach utrudnionego dostępu do defibrylatora, ale nawet wtedy wskazanie należy ograniczyć do osób bez niewydolności serca i wstrząsu, w wieku poniżej 65 lat, hospitalizowanych w czasie 6 h od wystąpienia objawów. Czas wlewu nie powinien przekraczać 6-12 h.

Przyspieszony rytm komorowy jest częstą niemiarowością ostrego okresu zawału, będąc najpewniej jednym z markerów otwarcia tętnicy dozawałowej. Rzadko wymaga leczenia. Gdy zaburza hemodynamikę, wówczas można podjąć próbę stłumienia go szybszym rytmem zatokowym (atropina) lub stymulacją przedsionków. Leczenie komorowych niemiarowości późnego okresu zawału i po zawale przedstawiono w rozdz. 3.3.2.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.