PROBLEMY PEDIATRYCZNE LECZENIA ZABURZEŃ RYTMU SERCA

Szybkie rytmy nadkomorowe u dzieci są często spowodowane obecnością dodatkowej drogi przewodzenia i mogą przebiegać z dużą częstością akcji komór. U niemowląt stają się przyczyną niewydolności krążenia. Umiarowienie można uzyskać poprzez różne działania odruchowe (np. przyłożenie na 15-20 s worka z lodowatą wodą do twarzy niemowlęcia). Stosuje się stymulację przezprze- łykową, adenozynę lub kardiowersję elektryczną. Podawanie werapamilu u dzieci poniżej roku może być niebezpieczne (hipotonia, bradykardia). Przewlekły częstoskurcz nadkomorowy jest niemiarowością dość swoistą u dzieci. Współcześnie wiadomo, że ma mechanizm nawrotny z przewodzeniem zstępującym przez węzeł przedsionkowo-komorowy i wstecznym wolno przewodzącą drogą dodatkową, kończącą się w okolicy zatoki wieńcowej. Niemiarowość ta jest bardzo oporna na konwencjonalne leczenie przeciwarytmiczne i może prowadzić do kardiomiopatii arytmicznej. Lepsze skutki obserwowano po flekainidzie, propafenonie, sotalolu i amiodaronie. Nową szansę stwarza przezskórna ablacja dodatkowego połączenia.

Trzepotanie przedsionków bywa jedną z bardziej dramatycznych arytmii wieku dziecięcego ze względu na częstsze przewodzenie typu 1:1. Pojawia się u pacjentów po chirurgicznej korekcie różnych wrodzonych wad serca i może temu towarzyszyć dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego. Stosuje się wtedy częściej elektroterapię (stymulacja przezprzełykowa, kardiowersja), a przy arytmii nawracającej: digoksynę (gdy nie ma WPW), prokainamid, propranolol. Obecnie coraz częściej poleca się amiodaron lub sotalol.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.