U osób z idiopatycznym migotaniem przedsionków

Kolejnym, bardzo ważnym, elementem leczenia przewlekłego migotania przedsionków jest postępowanie zmierzające do zmniejszenia częstości powikłań za- krzepowo-zatorowych. Kontrolowane badania ostatnich lat wykazały, że przewlekłe leczenie przeciwkrzepliwe zmniejsza to ryzyko z średnio 5% do 1,5% rocznie. Konieczność leczenia przeciwkrzepliwego, z istotnym obniżeniem wskaźnika protrombinowego (International Normalized Ratio, INR – 3,0-4,0), istnieje u chorych z przewlekłym migotaniem przedsionków i reumatyczną mitralną wadą serca, sztuczną zastawką serca oraz przed kardiowersją. W pozostałych przypadkach przewlekłego migotania przedsionków należy wyważyć ryzyko (wiek > 80 lat, zła współpraca, w przeszłości krwawienie z przewodu pokarmowego i inne) oraz korzyści. Dąży się wówczas do utrzymania INR na poziomie 2,5+ 0,5.

U osób z idiopatycznym migotaniem przedsionków w wieku < 60 lat ryzyko zatorowości jest małe i nie poleca się zazwyczaj terapii przeciwkrzepliwej. Leczenie kwasem acetylosalicylowym należy rozpatrzyć u chorych z przeciwwskazaniem do leczenia przeciwkrzepliwego. Polecana w takich przypadkach dawka wynosi 325 mg/24 h.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.