W przewlekłym leczeniu dusznicy

Inną trudną sprawą, związaną ze strategią terapii przerywanej, może być zaostrzenie objawów bólowych pod koniec przerwy w dawkowaniu, w porównaniu z okresem sprzed terapii. Zjawisko to jest określane mianem „efektu godziny zero” (zero-hour effect). Objawy zaostrzenia mogą się manifestować w formie subklinicznej bądź przebiegać w postaci epizodów niemego niedokrwienia. Zastosowanie 24-godzinnego monitorowania EKG może wykazać zarówno kliniczne objawy niewydolności wieńcowej, jak i epizody niemego niedokrwienia. Tego rodzaju wyniki badań kontrolowanych powinny być wskazaniem do zmiany metody podawania azotanów lub zmiany preparatu. Wystąpienia zjawiska „efektu godziny zero” często udaje się uniknąć przez terapię łączoną z innymi lekami, jak leki P-adrenolityczne lub antagoniści wapnia (ryc. 4.2). Właśnie te leki zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wypełniają przerwy w działaniu azotanów.

W przewlekłym leczeniu dusznicy bolesnej należy także, a może przede wszystkim, brać pod uwagę niehemodynamiczne mechanizmy działania azotanów. Wyrażają się one hamującym wpływem na wzrost mięśni gładkich naczyń oraz ich tendencji kurczowych, przeciwdziałaniem przerostowi miocytów oraz odkształcaniu komory lewej, a także przeciwstawianiem się nadmiernej agregacji płytek krwi i procesom nadkrzepliwości (ryc. 4.3). Wynikiem tego jest zahamowanie procesów miażdżycowych, zwolnienie rozwoju przerostu, a następnie zmniejszenie rozstrzeni komory lewej. Badania doświadczalne i obserwacje kliniczne wykazały jednak, że u chorych z chorobą niedokrwienną serca z objawami zastoinowej niewydolności serca łączne leczenie azotanami i hydralazyną zmniejsza masę

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.