W zawale ściany dolnej

– 4- 6 h zawału jest mniej zależna od wagotonii i gorzej poddaje się atropinie. Leczenie okołozawałowego bloku przedsionkowo-komorowego różni się zależnie od umiejscowienia zawału. Wczesna postać bloku zwykle reaguje na leczenie atropiną. Zalecane uprzednio stosowanie kortykosteroidów nie znajduje w chwili obecnej uzasadnienia.

W zawale ściany dolnej wskazania do czasowej stymulacji istnieją wówczas, gdy atropina jest przeciwwskazana, nieskuteczna (częstość zespołów QRS poniżej 40/min, stan chorego pogarsza się z powodu hipotonii, niewydolności serca, niemiarowości komorowej, występują napady MAS) lub gdy blok przebiega z szerokimi zespołami QRS. Niewskazane jest dłuższe stosowanie leków sympatomimetycznych, gdyż działają one arytmogennie i zwiększają zapotrzebowanie serca na tlen. Mogą najwyżej stanowić osłonę chorego w czasie transportu do ośrodka implantującego elektrodę do czasowej stymulacji i w czasie samego zabiegu. W zawale ściany przedniej wskazania do elektrostymulacji są znacznie szersze. Są one bezwzględne w przypadku bloku przedsionkowo-komorowego 11° i III“, a także przy istnieniu świeżego bloku trójwiązkowego (naprzemienny blok odnogi, blok 1° + blok dwuwiązkowy). Względne wskazanie to świeży blok lewej odnogi lub świeży blok 1° + blok lewej lub prawej odnogi.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.