Zbiornik Riekliama

Zbiornik Riekliama. W 1964 r. Rickham wprowadził urządzenie, zwane później od jego nazwiska zbiornikiem Rickhama. Pozwala ono na uniknięcie wymienionych powikłań. Zbiornik składa się z trzech części: drenu dokomorowego, pozbawionego kątowego zagięcia, stalowego pojemnika, środnicy 6 mm, który dolnym biegunem można połączyć z drenem dokomorowym, i pokrywy z tworzywa sztucznego, którą nakrywa się pojemnik lejkowatego kształtu. Sztuczne tworzywo pozwala na wielokrotne wkłuwanie bez obawy zanieczyszczenia. Produkowane są dwa rodzaje pokryw. Jedna z nich ma dodatkowe ramię boczne i może być, po ustąpieniu zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, połączona z zastawką Holtera i drenem doserco- wym.

Zestaw Puclenza-IIeyera. Różni się od zestawu Holtera budową zastawki. Pozostałe części i mechanika ich działania są podobne. Zestaw Pudenza-Heyera składa się z drenu dokomorowego, drenu dosercowego i zastawki. Zastawka ta jest zbudowana z tworzywa sztucznego. Ma kształt owalny. Jej średnica wynosi 12 albo 16 mm, a kształt umożliwia łatwe dopasowanie do pokrywy czaszki1 wokół otworu trepanacyjnego. W cylindroidalnej komorze zastawki znajduje się mechanizm wentylowy. Są dwa typy zastawek o ciśnieniu średnim i niskim. Jednokierunkowy przepływ następuje przy ciśnieniu w drenie dokomorowym 0,588 kPa (60 mm H.20). Dren dokomorowy posiada w odcinku obwodowym liczne otworki po bokach. Dren dokomorowy sercowy w swym odcinku obwodowym ma wąskie, szczelinowe otwory działające na zasadzie wentyla i nie zezwalające na cofanie się krwi do drenu.

Oba końce drenu są nasycone metalicznym proszkiem, który daje cień w obrazie rentgenowskim. Ostatnio wprowadzono zastawki dwukomorowe Mishera-Pudenza. Pokrywę zastawki można bez obawy nakłuwać igłą przez powłoki. Igłę można wprowadzić do komory połączonej z drenem domózgowym lub do komory połączonej z drenem dosercowym. To urządzenie pozwala na kontrolowanie układu przepływu lub podawanie leków do komory mózgu, podobnie jak zbiornik Rickhama. Osobny, podskórny zbiornik w tym zestawie opracował Omnaya w 1963 r. Dalszym udoskonaleniem jest wprowadzenie drenów dokomorowych zakończonych balonikiem Gar- nera. Zapobiega to wbiciu się drenu dokomorowego w ścianę komory mózgu. Powikłania takie zdarzają się i są przyczyną zablokowania układu przepływu. Jeżeli dren dosercowy trzeba wprowadzić bezpośrednio do serca, to stosuje się dren do- sercowy Overtona.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

Designed by WordPress.